Spiegeltje

Leven we momenteel echt op aarde of mogen we kijken in een spiegel, de spiegel van onze ziel die ons “onze innerlijke wereld “ laat zien?
Ik schreef ooit een gedicht met als titel “ogen, de spiegels van je ziel” , met als afsluiting “ogen laten je zien, de wereld misschien?”

Momenteel kijk ik vaak in de spiegel en zie heel veel mooie dingen, mijn sprankelende, spontane en liefdevolle kanten, maar als ik goed kijk zie ik ook een andere kant, de “schaduwkant”. Deze spiegels zijn de mensen die momenteel vaak op mijn pad verschijnen en ik zeg vaak gekscherend “dank je dat je me in mijn spiegel liet kijken”.


Daar waar de geheimen liggen die ik niet wil delen met mijn omgeving omdat ze vaak als zwakheden worden gezien, en niemand wordt graag veroordeelt als zijnde zwak. Doch deze komen nu naar buiten door de lieve mensen die naar me toe komen en ik durf te kijken, soms huiverend en soms heel spontaan. Vooral de sprankelende mensen laten me mooie “spiegelbeelden” zien. Ze laten me lachen om mezelf, ze geven me kracht door hun doorzettingsvermogen, ze geven me advies net zoals ik dat doe in mijn beroep en leven. Ze laten me inderdaad lachen om mezelf en me sprankelen van energie.

Doch dan de mensen die oordelen en veroordelen en ook hierin mijn spiegelbeeld laten zien. Ze zetten me aan het denken want dit zijn ware spiegels vol levenslessen en wijsheden. Ze oordelen en veroordelen om wat ik doe, wie ik ben en hoe ik me uit. Dan komt meteen mijn vraag aan mijn innerlijk “wat veroordeel ik”. Eigenlijk helemaal niks, ik accepteer en weet als geen ander dat ik ook hen iets spiegel.
Wat je afwijst aan een ander is een stuk wat je van jezelf niet accepteert, en deze wijsheid is heel waar. Maar hoe breng je dat ter sprake om zo allebei de lessen hieruit te leren en te groeien? Hmmm dat is een ander verhaal. Soms verlagen we dan dusdanig onze energieën dat we mee afzakken naar heel oude gewoonten waarvan we dachten dat we ze genezen hadden, doch er schuilt nog een klein “duiveltje” dat uit het doosje tevoorschijn komt. En wie veroordeelt dan wie? Dat is de ware kunst van bewustwording, doorzien wat het is en er niet in meegaan.

Een therapeute, coach ect. mag schijnbaar geen “schaduwen” hebben is een oordeel van de buitenwereld, en natuurlijk een stuk van mezelf wat ik niet graag belicht. Ja, ik heb heel veel geleerd door in spiegels te kijken, ja ik heb de moed gehad om de lessen te leren, te transformeren en expanderen maar er schuilt iets achter deze spiegel en dat is de mens.

Als mens, met emoties van angst tot boosheid, die ik heb kunnen leiden tot dat wat ik nu ben, een bewoner van moeder aarde die zoveel meer in zich heeft om te stralen doch de laatste schaduwen nog niet helemaal heeft belicht.

Onlangs trapte ik in een situatie waarin ik veroordeelt en afgewezen werd en dat zette me aan het denken want het raakte me.
Wat wijs ik af in mezelf is de 1e vraag die ik meteen stel. Een paar kleine dingen maar ik klaag absoluut niet. Na veel overwegingen en voelen kwamen de antwoorden. Ik wijs mezelf niet af, de ander wijst in zichzelf iets af wat ik laat zien. Ik durf mijn emoties openlijk te tonen en dat wordt vaak gezien als zwakheid doch het is juist de moed die dat laat gebeuren. Ik durf te laten zien dat ik in mijn hart leef, in mijn emoties en via communicatie antwoorden zoek die voor mij belangrijk zijn op dat moment. Waarom worden deze eigenschappen als “gebrek aan zelfvertrouwen” betitelt of “ bevestiging zoeken” gezien. Het gaat er juist om het scheppen van duidelijkheid voor allen.
Doch deze persoon weigerde in de spiegel te kijken en te zien wat ik voorspiegelde: open, eerlijke communicatie vanuit mijn hart. Laten zien wie ik ben………..maar veroordeelt dit tot zwakte wat heel jammer is.

Deze dingen komen op ons pad en laten ons zien in hoeverre we emoties, angsten ect. hebben overwonnen en hoeven niet altijd te duiden op diepere zaken. Soms is het gewoon een schouderklopje om te zien dat wel degelijk een schaduwkant belicht is en is de les geleerd en doorzien. Meestal hebben we toch de neiging het eerst in onszelf te zoeken, en zijn we wel erg hard tegen onszelf.

Dus spiegeltje, spiegeltje……………..aan de wand, wie is de mooiste van het land”? betekent dat we allemaal mooi zijn, zelfs met de schaduwkanten die we vaak afwijzen. We zijn uniek, allen op weg naar de hemel op aarde. Zoals ik vaker schrijft begint die hemel op aarde eerst in ons eigen hart. En al verschijnt af en toe een wolkje, is er een schaduw, het licht breekt er doorheen door gewoon met een opgewekte en vrolijke blik in de spiegel tegen jezelf te zeggen: “Ja, ik ben een kanjer, ik houd van mezelf”, als je dat kunt kan je ook tegen ieder spiegelbeeld wat je tegenkomt zeggen “ Ja, je bent een kanjer, ik houd van je om wie je bent…………..ik ben blij dat je me in je spiegel liet kijken en dat ik de moed had om daadwerkelijk te kijken”.

Dat schept een gevoel van vrede in jezelf, vrede met de andere persoon en met de situatie. En zoals we weten begint wereldvrede eerst in “vrede in onszelf” en dit zal zich dan ook buiten ons manifesteren. Geen oorlogen, veroordeling, macht, ruzie, honger meer…………want vrede laat ons zien dat we allen een deel van elkaar zijn, dat we allen een doel voor ogen hebben en dat is een leven in vrede, liefde, overvloed……………………en vul maar aan.

Ik wens jullie heel veel liefde en kracht toe.
Marjo

m.van.weenen@home.nl

www.center4innerbalance.nl
www.marjovanweenen.mysites.nl 




Disclaimer GoodFeeling.nl

GoodFeeling.nl publiceert met de grootste zorgvuldigheid positieve informatie ten behoeve van de algehele gezondheid. Altijd preventief en nooit diagnostisch.

Bij lichamelijke en/of geestelijke klachten kun je het best contact opnemen met een specialist of je huisarts. (redactie GoodFeeling.nl)