Vijgenjam

0oit langs een vijgenboom vol rijpe vruchten gelopen? Die geur geroken en dat gegons van duizenden insecten gehoord? De vijgen aan de struik die tegen ons huis groeit, bereiken dat stadium nooit; ondanks de zuidgevel krijgen ze niet genoeg warmte. Geurende vijgen ken ik uit Zuid-Frankrijk. Toen ik in een nazomer in het huis van vrienden daar was en de takken van de vijgenbomen doorbogen onder het gewicht van de rijpe vruchten, besloot ik dat het hÚt moment was om vijgenjam te maken.

Wat kun je dan beter doen dan advies vragen aan een Franšaise? De vrouw van de aannemer in het stadje, van wie ik weet dat ze altijd aan het koken is, deelt haar kennis op dit punt desgevraagd hartelijk. Gewoon op straat word ik uitvoerig gebrieft over hoeveelheden, verhoudingen met suiker en citroen, over kooktijd. Gesteund door haar praktijkervaring ga ik vol zelfvertrouwen aan de slag.

's Avonds prijken welgeteld eenendertig potten vijgenjam op het aanrecht; voldaan ga ik slapen. De volgende ochtend brengt de vrouw van de aannemer me een pot door haarzelf gemaakte vijgenjam waarmee mijn vers gemaakte voorraad wordt vergeleken. Dat mijn jam lichter van kleur is dan de hare "c'est pas grave" kan ze wel door de vingers zien omdat er ook appels in verwerkt zijn. Maar ernstiger is dat mijn jam niet dik genoeg is, waardoor de confiture volgens haar aan vroegtijdig bederf onderhevig is. Heb ik wel genoeg suiker gebruikt? Zij laat de schillen van citroenen meekoken: heb ik dat ook gedaan? Beleefd maar beslist wordt het resultaat van mijn werk afgekeurd!

Het idee dat ik een wintervoorraad vijgenjam in het huis van mijn vrienden achterlaat die bedorven is voor zij ervan kunnen proeven, doet me besluiten om in de plaatselijke Úpicerie nog een paar pakken suiker te halen. En een paar extra citroenen. Alle eenendertig potten worden open gemaakt en in de koperen confiturenpan onderworpen aan een tweede proces van indikken.

Uiteindelijk vul ik precies zevenentwintig potten, inderdaad van een aanmerkelijk vastere substantie. En verrukkelijk van smaak, hoor ik over potten die vrienden uit die voorraad cadeau gekregen hebben, compleet met de bovenstaande jeu´ge geschiedenis. In Zuid-Frankrijk heb ik de smaak van verse rijpe vijgen leren waarderen. je vindt ze hangend over schuttingen, langs sloten en in afscheidingen van weilanden, vaak op plekken waarvan niet duidelijk is wie er de eigenaar van is.

Niemand die je dan verwijtend aan kijkt als je er een paar van plukt. Ik heb in die weken zelfs een gulle schenker gekend, de mevrouw van het huis in de bocht. "Prenez les figues, s'il vous plait", nodigde ze me uit, wijzend op de takken vol rijpe vijgen die over de sloot reikten. Zo uit de hand smaken ze verrukkelijk. Maar verse vijgen lenen zich ook voor een zomers dessert. Laat twee eetlepels acieto balsamic en twee eetlepels droge sherry met twee muntblaadjes.

Twee blaadjes citroenmelisse, een stukje citroenschil en een druppel tabasco inkoken. Schik in de lengte gehalveerde verse vijgen op een passend bord en giet een half theelepeltje van het afgekoelde stroopje over iedere halve vijg. Bestrooi ze met geroosterde, geschaafde amandelen. De witte Assisi Grechetto 2000 is een bijzondere begeleider (Sauter, ca 6). Tekst: Gerry Herbst  / Bron Arts & Auto 16-2001

Vijgenjam zelf maken




Disclaimer GoodFeeling.nl

GoodFeeling.nl publiceert met de grootste zorgvuldigheid positieve informatie ten behoeve van de algehele gezondheid. Altijd preventief en nooit diagnostisch.

Bij lichamelijke en/of geestelijke klachten kun je het best contact opnemen met een specialist of je huisarts. (redactie GoodFeeling.nl)