Mijn naam is Betty Guadagno en als overtuigd atheïst had ik nooit kunnen vermoeden dat een overdosis mijn hele wereldbeeld zou kantelen. Een bijna-doodervaring (BDE) is een fenomeen waarbij iemand op het randje van de dood balanceert en terugkeert met de diepe overtuiging dat er leven is na de dood. Voor mij was het geen abstract concept, maar een ervaring die mijn leven volledig op zijn kop zette.
Ik ben opgegroeid in een gezin dat op zijn zachtst gezegd chaotisch was; trauma was ons niet vreemd. Om met de pijn in mijn leven om te kunnen gaan, zocht ik al op jonge leeftijd mijn toevlucht in drugs. Mijn hele familie zat gevangen in een vicieuze cirkel van verslaving, armoede en trauma. Als jonge vrouw bereikte dit een dieptepunt toen mijn ouders, beiden verstrikt in hun eigen verslaving, besloten samen uit het leven te stappen. Ik was pas 23 en mijn zus 18 toen we hen dood aantroffen in ons huis.
Is de dood een muur,
of een deur?
111 klinische casussen · 47 landen · PDF
Na deze vreselijke ontdekking werd mijn verslaving mijn enige houvast. Ik besloot dat ik niet langer het slachtoffer van mijn situatie wilde zijn, maar in plaats daarvan maakte ik anderen tot slachtoffer. Ik ging door het leven terwijl ik veel schade aanrichtte, tot het uiteindelijk volledig uit de hand liep. Op een dag nam ik een overdosis en gleed ik weg uit deze wereld. Ik belandde in een eindeloze ruimte vol verblindend wit licht, volledig omringd door onvoorwaardelijke liefde. Dit was precies de plek waarover mensen vertellen in hun bijna-doodervaringen. Ik was niet alleen; overleden dierbaren begeleidden me. Mijn vader en een overleden vriend stonden klaar om me te verwelkomen.
Terwijl ik door deze oneindige ruimte reisde, voelde ik echter een intense woede. Ik moet wel de enige ziel zijn geweest die boos de hemel is binnengestapt. Ik dacht alleen maar: “Wat?! Zat ik er dan echt zo naast?!” In mijn aardse leven was ik immers een overtuigd atheïst. Er was zoveel negativiteit in mijn leven geweest dat ik onmogelijk kon geloven in een schepper die dit alles toeliet. Ik hield me verborgen voor God, de Bron of het Universum, simpelweg omdat dat gemakkelijker was.
Toen ik deze plek binnentrad, kreeg ik te horen dat ik een spirituele strijder van het hoogste niveau was. Men vertelde me dat ik er zelf voor had gekozen om op aarde te zijn en dit specifieke leven te ervaren. Alle obstakels die ik had overwonnen, had ik zelf geselecteerd. De eerste helft van mijn leven was een soort training, een bootcamp, bedoeld om me voor te bereiden op de taak waarvoor ik naar de aarde zou terugkeren. Maar ik stribbelde tegen en zei: “Echt niet, ik ga niet terug! Ik trek mijn pyjama aan, pak de popcorn en blijf hier wel kijken. Jullie kunnen me niet dwingen.”
Om me te overtuigen, lieten ze me de blauwdruk van mijn leven zien, zoals die voor mijn geboorte was opgesteld. Het werd getoond als een soort videogame die zich voor mijn geestesoog afspeelde, misschien een vorm die paste bij de tijd waarin ik ben geboren. Er verscheen een man voor me in een geruit jasje en een hoed. We stonden in een supermarkt met een lege winkelwagen en hij zei simpelweg: “Kies jouw leven.”
Op de schappen stonden dozen ontbijtgranen die elk een specifieke levenservaring vertegenwoordigden. Hoewel ik op dat moment een klein lichtbolletje was zonder fysiek lichaam, herinner ik me dat ik dacht: “Als ik naar de aarde ga, dan doe ik het ook goed!” Ik begon enthousiast dozen van de schappen te pakken en ze in mijn kar te gooien. Mijn ziel was als een scenarioschrijver zonder grenzen die alle intense ervaringen wilde meemaken. In die winkelwagen lagen echter ook dingen die ik nog niet had beleefd, zoals herstel, overwinning, spiritueel ontwaken en het leraarschap.
Toen ik dit inzag, viel er een enorme last van mijn schouders. Ik begreep plotseling dat ik geen slachtoffer was van mijn omstandigheden, maar een goddelijke mede-schepper van mijn eigen ervaring. Dingen overkwamen me niet zomaar; ze gebeurden vóór mij, voor mijn eigen groei. Ondanks dit inzicht wilde ik nog steeds niet terug naar mijn lichaam. “Je leven is nog niet in balans,” zeiden ze. “Je hebt je aangemeld voor een missie en die moet je voltooien. Er is geen ontkomen aan datgene waarvoor je hebt getekend.”
Ik vergeleek het met een ritje in een achtbaan; je kunt er halverwege niet uitspringen, je moet de rit uitzitten. Terwijl mijn bewustzijn langzaam terugkeerde naar mijn lichaam, hoorde ik hen nog zeggen: “Vertrouw ons, de tweede helft van je leven zal lang niet zo zwaar zijn als de eerste.” Mijn nuchtere antwoord was: “Ik vertrouw jullie niet.” En toen kwam ik weer bij bewustzijn.
Aanvankelijk deed ik de ervaring af als een psychose door de drugs. Ik nam me voor om het nooit meer zo ver te laten komen. Maar het Universum, de Bron en mijn gidsen grepen op een tastbare manier in om me te laten weten dat het echt was. Er ontstonden bizarre toevalligheden. Al mijn dealers, bij wie ik al tien jaar klant was, besloten onafhankelijk van elkaar en op exact hetzelfde moment te stoppen met de verkoop om hun leven te beteren. De één vertelde me dat hij Jezus had gevonden, de ander wilde een betere vader zijn. Het was volkomen onwerkelijk.
Omdat ik geen toegang meer had tot drugs en lichamelijk afhankelijk was, belandde ik in een helse ontwenningsfase. Op de derde dag was ik zo ziek dat ik de dood verwelkomde. Het voelde alsof mijn botten in brand stonden en mijn huid van gebroken glas was. Op dat dieptepunt kreeg ik de hulp die ik nodig had en volgde ik de weg die me werd gewezen. Zo kwam ik terecht bij mijn eerste 12-stappenbijeenkomst. Daar vond ik een gemeenschap van mensen die dezelfde strijd voerden, maar ook hun overwinningen deelden. Voor het eerst voelde ik dat ik ergens bij hoorde en dat ik niet alleen was.
Tijdens het doorlopen van de stappen vond ik diepe genezing. Ik leerde over vergeving, acceptatie en nederigheid, en ik leerde mijn wil over te geven aan een hogere macht. Hoewel het proces uitdagend was, zag ik langzaam maar zeker grote veranderingen in mijn leven ontstaan. Ik herstelde relaties die ik kapot had gemaakt en begon eindelijk verantwoordelijkheid te nemen voor mijn verleden. Voor het eerst leefde ik in lijn met mijn waarden en vond ik vrede.
Mijn reis is nog steeds bezig en ik weet dat persoonlijke groei een leven lang duurt. Ik ben nu een goddelijke spirituele krijger. Hoewel ik soms nog steeds frustratie voel, weet ik nu dat ik de kracht heb om te kiezen hoe ik reageer op de uitdagingen op mijn pad. Ik twijfel misschien weleens, maar ik voel dat ik nooit alleen ben op deze reis. Dit is mijn verhaal: ik blijf leren, groeien en vechten voor een beter leven, precies zoals een spirituele krijger dat doet.
Bron: YouTube video
