In Genève werd in 1997 een experiment gedaan dat sindsdien in spirituele kringen een eigen leven leidt. De metingen van twee verstrengelde lichtdeeltjes bleken samen te hangen, terwijl de meetstations bijna elf kilometer uit elkaar lagen. Gregg Braden gebruikt dat experiment als bewijs dat het universum een spiegel is die teruggeeft wat wij eraan meegeven. Hieronder staat eerst wat er is gemeten en daarna wat daar wel en niet uit volgt.
Wat er in Genève is gemeten
De natuurkundige Nicolas Gisin en zijn groep in Genève maakten paren van verstrengelde lichtdeeltjes, fotonen. Zulke paren ontstaan niet door één foton doormidden te knippen. Een foton uit een laser verdwijnt in een kristal en er komen twee nieuwe fotonen met minder energie voor terug, die vanaf dat moment als één geheel beschreven moeten worden.
De onderzoekers stuurden de twee fotonen van elk paar over het gewone glasvezelnet naar twee meetstations buiten de stad, bijna elf kilometer uit elkaar. In elk station stond een meetopstelling en de klokken werden op elkaar afgestemd.
De uitkomst: de metingen aan het ene foton en die aan het andere hingen sterker samen dan met een gewone verklaring mogelijk is. Een jaar later herhaalde dezelfde groep de proef met een verbeterde opstelling. Ook toen was de samenhang veel te sterk om op toeval te berusten, zonder dat er toevallige treffers uit de metingen waren gehaald. De onderzoekers vergeleken de uitkomsten van beide meetstations om die samenhang vast te stellen.
Wat daar wel uit volgt
Verstrengeling is echt en houdt over kilometers stand. Dat was in 1997 het nieuwe: eerdere proeven speelden zich af op een optische tafel van een paar meter, deze liep over het commerciële telefoonnet. Het resultaat ligt aan de basis van de quantumcryptografie die vandaag over glasvezel en via satellieten wordt gebruikt.
Die sterke samenhang laat zien dat de uitkomsten niet te verklaren zijn met antwoorden die al vooraf in elk foton vastlagen.
Wat daar niet uit volgt
Er reist geen informatie van het ene foton naar het andere. Wie alleen naar het ene meetstation kijkt, ziet toeval en verder niets. Het patroon wordt pas zichtbaar wanneer de twee reeksen metingen achteraf naast elkaar worden gelegd, en die vergelijking gaat over een gewone verbinding, met de gewone lichtsnelheid. Daarom kun je met verstrengeling geen boodschap sneller dan het licht versturen.
Het experiment zegt evenmin iets over gedachten, gebed of intentie. Er werden fotonen gemeten, geen mensen. De stap van twee lichtdeeltjes naar een universum dat op onze verwachtingen reageert is een levensbeschouwelijke stap, geen natuurkundige.
Het idee van het veld, zoals Braden het brengt
Braden noemt dat verbindende geheel de Divine Matrix; anderen spreken van het veld. In zijn woorden is dat veld neutraal: het kent geen goed of slecht en geeft terug wat wij eraan meegeven. Wie vraagt of iets mag gebeuren, geeft daarmee door dat het nog niet gebeurd is, en dat is wat er weerspiegeld wordt. Wie dankt voor iets dat al zou zijn gebeurd, geeft dat door.
Braden ontleent die praktijk aan oude gebedstradities, niet aan het experiment in Genève. Als manier om je aandacht te richten heeft het zijn eigen waarde, en het is goed om te weten dat de natuurkunde er niet onder ligt.
Geraadpleegde bronnen:
De onderstaande referenties vormen de inhoudelijke onderbouwing van dit artikel.
- Tittel e.a., Physical Review A (1998) – Het experiment zelf: verstrengelde fotonen van 1310 nanometer over het glasvezelnet naar Bellevue en Bernex, 10,9 kilometer uit elkaar.
- Tittel e.a., Physical Review Letters (1998) – De vervolgproef met tweekanaalsanalysators, waarin de ongelijkheden van Bell met zestien standaardafwijkingen werden geschonden.
- Gisin en Thew, Nature Photonics (2007) – Overzicht van de Geneefse quantumcommunicatie, met de reden dat verstrengeling geen boodschap sneller dan het licht kan versturen.
- Gregg Braden, The Divine Matrix (2007) – De bron van het idee dat het veld een spiegel is en van het onderscheid tussen vragen en danken.
