Lotte vertelt: Het was 28 juni 1992 en ik woonde destijds in Huntington Beach, Californië. Rond twee uur ’s ochtends kreeg ik de eerste weeën. Eenmaal in de verloskamer werden we getroffen door een aardbeving met een kracht van 7,4 op de schaal van Richter, waardoor de stroom volledig uitviel. Het was pikdonker en je voelde het aanhoudende gerommel van de aarde. Mijn leven flitste aan me voorbij en ik dacht alleen maar: “Dit is het einde, we gaan allemaal dood.”
Toen de beving eindelijk stopte, zaten we nog steeds zonder stroom en waren ook mijn weeën volledig opgehouden. Als je tijdens een bevalling in direct gevaar verkeert, reageert je lichaam instinctief door de bevalling te pauzeren tot je weer veilig bent. Ongeveer een half uur later kwamen de weeën inderdaad weer op gang en werd mijn dochter geboren.
Zodra ze de baby aan me gaven, voelde ik een ondraaglijke pijn. Ik schreeuwde naar mijn man dat hij de baby aan moest pakken. Dat was het moment waarop de eerste zware nabloeding begon. Het bloedverlies was enorm en ik kreeg direct een infuus. Na twee dagen in het ziekenhuis leek het bloeden te zijn gestopt en mocht ik naar huis. Tien dagen later verloor ik thuis echter een enorme bloedprop. Op de Spoedeisende Hulp werd een inwendig onderzoek gedaan, maar omdat het bloeden op dat moment meeviel, stuurden ze me weer naar huis. De volgende avond herhaalde dit scenario zich. De arts deed opnieuw een inwendig onderzoek, maar zonder laboratoriumonderzoek of echo werd ik wederom naar huis gestuurd.
Is de dood een muur,
of een deur?
111 klinische casussen · 47 landen · PDF
Toen ik voor de derde keer in drie dagen een zware bloeding kreeg, gingen we opnieuw naar de Spoedeisende Hulp. Weer wilde de arts me na een korte controle naar huis sturen, maar dit keer hielden ze me gelukkig ter observatie. Ze sloten de deur en terwijl ik daar op de tafel lag, begon het bloeden opnieuw. Ik was opgelucht dat ik in het ziekenhuis was, maar had nog niet door hoe ernstig het was. Het moment dat de verpleegster me kwam controleren, is mijn redding geweest.
Toen ze de deur opende, schrok ze zichtbaar van de hoeveelheid bloed. Ze riep direct via de luidspreker om dringende assistentie van de afdeling Gynaecologie. Een arts kwam aanrennen en ik vertelde hem dat ik al dagenlang bloed verloor. Hij begreep direct de ernst van de situatie. Opnieuw verloor ik een grote bloedprop. Ik probeerde op te staan omdat ik me niet goed voelde, maar de arts duwde me direct terug op de tafel. Op dat moment kon ik mijn ogen niet meer openhouden. Terwijl mijn ogen gesloten waren, hoorde ik hoe de kamer volstroomde met medisch personeel. Ik voelde hoe er aan beide kanten infusen werden geprikt en hoorde een verpleegster mijn zorgwekkend lage bloeddruk roepen.
Plotseling kreeg ik het gevoel dat ik viel, alsof ik zonder parachute uit een vliegtuig sprong. Ik wist zeker dat ik doodging. Hoewel ik destijds een overtuigd atheïst was en nergens in geloofde, greep ik in pure wanhoop terug op de religieuze lessen uit mijn jeugd. Ik bad tot God om mijn leven te sparen. “Ik heb drie kinderen onder de zes jaar,” zei ik, “ze hebben hun moeder nodig!”
Kort daarna werd ik plotseling uit mijn lichaam getrokken. Het ene moment lag ik daar, het volgende moment zweefde ik een paar meter boven de behandeltafel. Mijn eerste gedachte was pure verbazing: “Hoe kan ik buiten mijn lichaam zijn en toch nog steeds mezelf zijn? Hoe werkt dit? Ik zie daar beneden mijn eigen lichaam liggen, maar ik ben hier en ik voel me nog steeds mijzelf.” Lang duurde deze toestand niet, want even snel als ik was weggehaald, werd ik weer terug in mijn lichaam getrokken.
Eenmaal terug in mijn lichaam hoorde ik het personeel juichen en klappen omdat ze me hadden gered. De dokter wilde me een bloedtransfusie geven. Mijn eerste reactie was een bezorgde vraag of dat echt nodig was, omdat ik in die tijd bang was voor besmet bloed. De arts besloot het aan te kijken omdat mijn lichaam zelf weer bloed begon aan te maken. Tijdens mijn verdere herstel in het ziekenhuis gebeurde er iets wonderlijks: ik hoorde de stem van mijn schoonzus in de hoek van de kamer. Ze was tien dagen daarvoor overleden aan longkanker en vertelde me dat alles goed zou komen.
Ik hield deze ervaringen voor mezelf uit angst dat mensen zouden denken dat ik gek was geworden. Zelfs toen een verpleegster me voorzichtig vroeg of er tijdens de kritieke momenten op de Spoedeisende Hulp iets ongewoons was gebeurd – zij wist waarschijnlijk meer van bijna-doodervaringen – ontkende ik alles. Ik wilde mijn kinderen niet verliezen door in een psychiatrische kliniek te belanden.
De maanden daarna was ik extreem vermoeid door de bloedarmoede. Er begonnen vreemde dingen te gebeuren. Elk nieuw horloge dat ik kocht, stopte er na precies vijf dagen mee, ongeacht het merk. Ook vertoonde de elektronica in huis kuren; de televisie sprong spontaan aan terwijl de afstandsbediening onaangeroerd op tafel lag en de buren niet thuis waren. In de herfst ervaarde ik de aanwezigheid van mijn oom bij mijn bed. Hij vertelde me dat hij was overleden en naar de andere kant was gegaan. Drie dagen later belde mijn moeder uit Zweden met het verdrietige nieuws. Toen ik zei dat ik het al wist, merkte ze op dat ik net als mijn grootmoeder over bijzondere gaven beschikte.
Twee jaar later volgde een tweede diepgaande ervaring. Midden in de nacht werd ik wakker met een bonkend hoofd en in een fractie van een seconde bevond mijn ziel zich weer buiten mijn lichaam. Dit keer was het anders; ik tuimelde door een diepe duisternis, alsof ik door de ruimte reisde. Ik kwam aan op een plek die ik het ‘middenstation’ noem, een niveau tussen verschillende verdiepingen van bewustzijn. Daar hoorde ik de meest prachtige muziek die ik ooit had vernomen.
Ik zag twee eenvoudige blokhutten die aan Zweedse sauna’s deden denken, maar ze waren leeg. Daarna werd ik omringd door een groeiend, stralend wit licht, vergelijkbaar met een felle schijnwerper in de mist. In dat licht zag ik silhouetten van engelen waar de muziek vandaan kwam. Ondanks mijn eerdere ongelovigheid begreep ik op dat moment dat ik bij de goddelijke bron was. Ik voelde een diep weten dat we allemaal deel uitmaken van die bron en dat we bij ons overlijden terugkeren naar die onvoorwaardelijke liefde.
Er waren energetische aanwezigheden bij me, mijn spirituele gidsen. Via telepathische communicatie hoorde ik hen overleggen. Een van hen zei dat ik daar nog niet mocht zijn en terug moest. Ik wilde echter antwoorden op mijn vragen over hoe het mogelijk was dat ik nog bestond zonder lichaam. De gids vertelde me dat ik de uitleg niet zou onthouden, maar dat hij me iets anders zou laten zien wat ik wel zou bijblijven. Er verscheen een beeld van de aarde vanuit de ruimte, omgeven door een zilverkleurig, glinsterend visnet. Hij legde uit dat alles op aarde met elkaar verbonden is en dat alles ook verbonden is met dit energetische raster. Met die kennis werd ik teruggestuurd.
Deze ervaring veranderde mijn leven volledig. In 2004 voelde ik een sterke drang om mensen te helpen genezen. De spirituele wereld liet duidelijk van zich horen: ik moest een opleiding tot natuurgeneeskundig arts volgen en drie boeken gaan schrijven. Hoewel ik destijds al in de veertig was en het onlogisch vond, volgde ik die roeping. Ik werd aangenomen op de medische opleiding en studeerde af toen ik 54 was.
Na mijn afstuderen werd de boodschap over de drie boeken bevestigd door verschillende mediums die niets van mijn achtergrond wisten. Een van hen verwees me naar het Arthur Findlay College om mijn eigen intuïtieve gaven verder te ontwikkelen. Daar kreeg ik opnieuw exact dezelfde boodschap over de drie boeken door, een herhaling van wat ik jaren eerder al had gehoord.
Wat ik mensen vooral wil meegeven, is dat het leven eeuwig is. Ons lichaam is slechts een tijdelijk huis voor onze geest. Vergelijk het met een computer: het apparaat zelf is de hardware, maar zonder software doet hij niets. Je ziel is de software die het lichaam bestuurt. Tegenwoordig slaan we al onze gegevens op in de cloud. Als je computer crasht, koop je een nieuwe en download je alles vanuit de cloud. Met de ziel werkt het precies zo. Ons lichaam kan vergaan, maar onze essentie, onze ervaringen en wie we zijn, blijven veilig bewaard in de ‘kosmische cloud’.
Soms besluit je vanuit die cloud weer terug te keren naar de aarde om nieuwe lessen te leren. Je downloadt je ervaringen in een nieuw lichaam. In die vele levens zijn we allemaal wel eens de goede of de slechte persoon geweest, man of vrouw, van elk ras en uit elk werelddeel. Zodra je beseft dat we via dat raster allemaal met elkaar verbonden zijn en uiteindelijk één zijn, worden zaken als oorlog en racisme volkomen zinloos. Aan het einde van de dag zijn we allemaal hetzelfde.
Gerelateerde artikelen
Veelgestelde vragen
Wat is een bijna-doodervaring?
Een bijna-doodervaring (BDE) is een diepgaande ervaring die iemand kan meemaken tijdens een situatie waarin het leven bedreigd wordt, zoals een hartstilstand of zware operatie. Mensen rapporteren vaak gevoelens van vrede, het zien van een licht of het verlaten van hun lichaam.
Kunnen bijna-doodervaringen iemand veranderen?
Ja, bijna-doodervaringen kunnen levensveranderend zijn. Mensen melden vaak een verhoogd gevoel van spiritualiteit, minder angst voor de dood en een verschuiving in hun levensprioriteiten.
Wat zijn spirituele gidsen?
Spirituele gidsen zijn entiteiten of energieën die worden gezien als helpers of begeleiders in iemands spirituele reis. Ze worden vaak beschreven als wijs en ondersteunend, en helpen bij het navigeren van levensuitdagingen en -lessen.
