De belangrijkste levenslessen van Philip Hasheider uit zijn bijna-doodervaring (BDE)

Het verhaal van Philip Hasheider begint niet bij de dood, maar bij de schokkende terugkeer. Hij reisde naar een tijdloze dimensie, een plek waar zes minuten aanvoelden als een eeuwigheid, en werd vervolgens teruggeworpen in de harde realiteit van een tikkende klok. Zijn ervaring gaat feitelijk over de verwarring tussen die twee werelden.

Na die zes minuten klinische dood begon de echte strijd. De fysieke en mentale problemen waren niet zomaar een nasleep; ze waren het symptoom van een diepere zoektocht naar de zin van dit alles. Waarom terugkeren uit een eeuwigheid naar een wereld vol beperkingen?

Zijn antwoord is verrassend nuchter. Philip ziet het leven als een leerschool, een reis waarin onze keuzes de route bepalen. Het gaat over groei, over begrip, hier en in het hiernamaals. Zijn ervaring gaf hem geen handleiding voor de hemel, maar wel een kompas voor het leven op aarde.

Uiteindelijk draait zijn boodschap om iets heel basaals. Hij gelooft ongetwijfeld dat de ziel voortleeft, maar zijn kerninzicht is dat liefde, het zien van het goddelijke in de ander en het vasthouden aan hoop de essentie zijn van onze menselijke ervaring. Dat is de les die hij meenam uit de eeuwigheid.

Portret van Philip Hasheider, de auteur van het verhaal — Philip Hasheider deelt zijn indrukwekkende levensverhaal.

Mijn naam is Philip Hasheider. Ik ben een boer uit Wisconsin, hou vee en heb meer dan 32 boeken op mijn naam staan. Maar het boek waar ik het vandaag over wil hebben, gaat niet over landbouw. Op een ochtend in oktober, rond een uur of elf, werd ik ongevraagd een expert in sterven. En, zo bleek later, ook een expert in hoop.

Alvast 5 van de belangrijkste punten

De botsing van tijd: Philip ervoer een bijna-doodervaring die hem naar een andere dimensie slingerde. Zes minuten op aarde voelden daar als een eeuwigheid, een desoriënterende gewaarwording die zijn realiteitszin op de proef stelde.
Centraal stond een goudgele bol, een pure bron van liefde en kennis.
Hij zag alle dimensies verbonden via een web dat liefde verspreidt.
De terugkeer voelde als vastzitten tussen eeuwigheid en zijn fysieke lichaam.
Hij kwam terug met een missie, een baken van hoop zijn voor anderen.

De Onverwachte Reis die Alles Veranderde

Het gebeurde op de vloer van de fitnessruimte in het plaatselijke ziekenhuis. Na twintig simpele arm curls was ik zes minuten lang dood. De ironie is me later vaak opgevallen. Waarom daar, omringd door alle mogelijke hulp, en niet een uur eerder, toen ik moederziel alleen in de wei stond tussen onze 27 koeien? Die vraag – waarom toen, waarom daar? – zou me nog lang bezighouden.

Die ochtend was begonnen als elke andere. Ik liep de wei in om het vee te controleren, een routine die ik al duizenden keren had uitgevoerd. Normaal gesproken kon ik tussen ze door lopen, ze aaien, een praatje maken. Maar vandaag was anders. Toen ik op zo’n 90 meter afstand was, sprong een van de koeien plotseling op, staarde me met gespitste oren aan en sprintte weg naar de andere kant van het veld. Ze stopte, draaide zich om en bleef me aanstaren.

Verklarende woordenlijst

Interdimensionaal: Verwijst naar iets dat zich uitstrekt over of bestaat tussen verschillende dimensies of werkelijkheden.
Translucent: Lichtdoorlatend, maar niet volledig transparant. Je kunt erdoorheen kijken, maar het beeld is diffuus.
Emulsie: Een metafoor voor een allesomvattend, ondefinieerbaar mengsel; in dit geval van eeuwigheid en bewustzijn.
Cogent: Een staat van onvolledig bewustzijn; niet volledig helder of overtuigend voor de geest.
Conduit: Een doorgeefluik, een kanaal. In deze context, een persoon die dient als doorgever van hoop.

Een Stap in een Andere Dimensie

Haar reactie alarmeerde de hele kudde. Wie vee kent, weet hoe dat gaat: binnen een paar seconden stonden ze allemaal op, keken me aan en renden naar haar toe, alsof ze een spook hadden gezien. Ik controleerde of alles in orde was en liep terug naar huis. Het plan was simpel: de banden van de auto laten verwisselen in het dorp, 19 kilometer verderop, en daarna misschien even trainen in de sportschool van het ziekenhuis.

Eenmaal in de stad naderde ik de T-splitsing. Rechtsaf naar de garage, linksaf naar de sportschool. Ik had tijd genoeg, dus ik sloeg links. Ik parkeerde, kleedde me om, groette de medewerkers, deed wat rekoefeningen en begon aan de armcurl-machine. Twintig herhalingen. Ik stond op.

En toen gebeurde het. Een vreemd, tintelend gevoel schoot door mijn onderarmen, alsof ze sliepen. Ik had geen idee wat er aan de hand was. Dat was het laatste wat ik dacht.

Lees ook: 5 gewoontes, succes is geen toeval

De Ontmoeting met de Gouden Bol

Het ene moment stond ik naast die machine, het volgende moment was ik ergens compleet anders. Ik bevond me op iets wat ik het best kan omschrijven als een zwevende rots. Ik dobberde niet op water, maar op golven van pure energie die niet alleen naar me toe kwamen, maar dwars door me heen stroomden. Instinctief keek ik naar mijn handen en zag dat ik niet langer in mijn vertrouwde lichaam zat. Het was een doorschijnend frame van mijn fysieke zelf. Vreemd genoeg voelde het volkomen natuurlijk, zelfs geruststellend.

Toen ik opkeek, zag ik het. Een goudgele bol, zo helder dat het leek alsof er tien miljoen zonnen in waren samengeperst. Toch kon ik ernaar kijken, het zelfs aanraken zonder te verbranden. Vanuit deze bol stroomde die energie, en over het oppervlak schoten ontelbare zilveren lichtjes, als sterretjes, in alle richtingen weg. Het was een onvoorstelbaar schouwspel van levend licht.

Een Gevoel van Oneindige Intelligentie

Ik wéét niet hoe ik het wist, maar ik voelde het in elke vezel van mijn wezen: dit was een bron van immense intelligentie, van alomvattende kennis en bovenal van onvoorwaardelijke liefde. Het straalde welkom en acceptatie uit. Dit was, begreep ik, de kern van alle schepping. Noem het de Goddelijke Schepper, de bron, de godin – de term doet er niet toe. Het was een oneindig en geruststellend besef, al had ik nog steeds geen idee wat mijn rol in dit alles was.

Nieuwsgierig keek ik om me heen, hoewel ‘richtingen’ hier amper bestonden. Wat ik zag, was een eindeloze verzameling van universums en dimensies, zwevend in een eeuwige ruimte. Stel je voor dat je ons hele universum op een vel papier perst en dat ophangt. En daarnaast nog één, en nog één, tot in het oneindige. Elke dimensie was met een draad verbonden aan die pulserende, gouden bol. Langs die draden stroomde de liefde, de acceptatie, de energie. Ze waren allemaal verbonden met een soort kosmisch spinnenweb, een raster dat de hele bol omvatte. Ik dacht alleen maar: wauw, dit is ongelofelijk.

Ondergedompeld in de Eeuwigheid

Gedreven door een menselijke impuls, draaide ik me om om te zien wat er ‘achter’ me was. Daar was alleen maar oneindigheid. Deze ruimte werkte als een soort vergrootglas van de eeuwigheid: hoe verder ik keek, hoe helderder alles werd. Op dat moment landde het besef: dit is waar we allemaal vandaan komen. We dragen de bouwstenen van die Goddelijke Essentie in ons, waar we ook zijn.

Ik zag alles door een lens die zoveel krachtiger was dan mijn aardse ogen. Ironisch genoeg, terwijl ik dit allemaal ervoer, was beneden in de sportschool een heel team van hulpverleners verwoed bezig om mijn hart weer op gang te krijgen. Ik kon ze niet bereiken, niet zeggen: “Maak je geen zorgen, het is hier goed, waarom zou ik terug willen?” Ik kon ze niet geruststellen als het niet zou lukken. Ik was volkomen vredig waar ik was.

In een flits was het voorbij. Ik verliet die dimensie en keerde terug in mijn lichaam, na de langste reis die ik ooit had gemaakt, samengeperst in zes minuten. De herinnering was levendig, maar het zou nog acht maanden duren voor ik de vraag ‘waarom?’ kon beantwoorden. Acht uur na mijn terugkeer drong het pas echt tot me door dat ik weer ‘hier’ was, omringd door iets anders dan die eeuwige dimensie. Het was diep verwarrend. Het eerste wat ik zag, was mijn vrouw Mary, die mijn voeten wreef. Ik zag haar familie. Ze hoorden hier niet. Ze waren absoluut niet in de dimensie waar ik net vandaan kwam.

De Schok van Interdimensionale Verwarring

Ik besefte nog steeds niet wat er fysiek was gebeurd. Toen zag mijn oog de klok aan de muur: 8:00. “Dat kan niet kloppen,” zei ik. “Waarom niet?” vroeg iemand. “Omdat de tijd hier niet achteruit loopt,” antwoordde ik. De man zei: “Het is acht uur ’s avonds.” En toen begon de echte desoriëntatie. Ik noem het interdimensionale verwarring.

Gedurende die acht uur was mijn bewustzijn blijkbaar nog deels in die andere dimensie, terwijl mijn lichaam hier vastzat, vol pijn. Dat was het begin van een lange weg. Mijn lichaam was volledig uitgevallen en het kostte tijd om weer te kunnen bewegen, om dingen te begrijpen. Langzaam, terwijl ik fysiek en mentaal herstelde, begon ik alles op te schrijven wat ik me herinnerde. Ik hield het voor me, overtuigd dat niemand me zou geloven.

Het voelde alsof ik met één been in deze wereld stond en met het andere in die eeuwige dimensie. Ik worstelde met het idee dat ik een klok nodig had om de tijd te weten, terwijl tijd daarginds helemaal niet bestond. Iemand vroeg me ooit hoe lang ik dacht dat ik weg was geweest. Mijn antwoord was: eeuwen. Een week, een maand, een jaar, een decennium, een eeuw – al die tijdspannes bij elkaar, zo voelde het. Ik was dan ook verbijsterd toen mijn medisch dossier sprak van iets meer dan zes minuten. Onmogelijk, dacht ik. Maar de feiten waren hard.

Lees ook: Anastasia, topmanager sterft tijdens operatie

De Essentie die ons Lichaam Verlaat

Wat heb ik hier nu van geleerd? Een van de belangrijkste inzichten is dat ons lichaam veel meer is dan een verzameling onderdelen. Toen ik naast die machine stond, had ik alles: armen, benen, een hart, nieren. Toen ik dood op de grond lag, had ik exact dezelfde onderdelen. Op één ding na. Die vonk, die innerlijke essentie van wie ik ben – mijn ziel, zo je wilt – was vertrokken. Dát deel van mij was in die andere dimensie.

Zodra ze mijn hart weer op gang kregen, moest ik terug. Het lichaam heeft zijn eigen geheugen; de hersenen, mits ze zuurstof krijgen, weten dat ze het hart moeten aansturen. En dus werd ik teruggeroepen. Nu weet ik het zeker: tijdreizen en ruimtereizen bestaan, want ik heb het zelf meegemaakt. Ik zou het van een ander nooit geloofd hebben, maar de ervaring laat geen ruimte voor twijfel. De grote vraag bleef: waarom moest ik terugkomen?

Het antwoord kwam, eigenaardig genoeg, na een tweede instorting, acht maanden later, veroorzaakt door medicatie. Mijn hart was wonderbaarlijk genoeg onbeschadigd, ondanks de reanimatie. De artsen noemden het geluk, maar ik wist dat het meer was dan dat. Op een nacht kwam het antwoord. Ik herinner me er niets van, maar de volgende ochtend zat mijn vrouw Mary aan de ontbijttafel met een notitieboekje. “Wil je horen wat je vannacht zei?” vroeg ze. Ze vertelde dat ik rechtop was gaan zitten, mompelde, en toen mijn hoofd schudde.

De Ontdekking van een Nieuw Doel: Een Kanaal van Hoop

“Ik geloof het niet, ik geloof het niet,” had ik gezegd. Toen Mary vroeg wat ik niet geloofde, antwoordde ik luid en duidelijk: “De reden dat ik terugkwam.” “En waarom ben je teruggekomen?” vroeg ze. Mijn antwoord was helder: “Mij werd verteld dat ik moest terugkomen om een kanaal van hoop te zijn voor degenen die geen hoop hebben, of denken dat er geen hoop is.”

Daarna was ik weer gaan liggen en in slaap gevallen. Ik ben haar eeuwig dankbaar dat ze het heeft opgeschreven. Dat was het antwoord waar ik al die maanden naar zocht. Als ik in de wei was ingestort, had niemand me gevonden. Ik stortte in op een plek waar hulp was, omdat er blijkbaar nog iets voor mij te doen was. Dit is geen ego-verhaal; ik praat hier liever niet over. Maar ik ben dankbaar dat ik deze ervaring kan delen.

Iedereen is vrij om het te accepteren of niet. Het is een keuze, net zoals ik een keuze had op die T-splitsing. We krijgen voortdurend keuzes voorgeschoteld en we moeten leven met de gevolgen. Neem verantwoordelijkheid voor je keuzes, want jij maakt ze. Je kunt de schuld bij anderen leggen, maar uiteindelijk komt het altijd terug bij jezelf. We zijn hier om te leren, in deze dimensie. Niet om gestraft te worden, maar om het leven in een fysieke vorm te ervaren – iets wat in die hogere, energetische staat niet mogelijk is.

Onze Reis is een Voortdurende Groei

Ik zie het graag als een metafoor. In 1951 nam ik de afslag van de energetische snelweg om af te dalen naar deze dimensie en geboren te worden. Na 73 jaar raakt de brandstof van dit lichaam op, en dan verlaat ik het weer. Ik keer terug naar die snelweg voor een nieuwe ervaring. Mijn bestaan stopt niet; mijn eeuwige energetische essentie blijft, als een stukje van die goddelijke bron die ik zag.

We blijven bestaan, wellicht om ergens anders opnieuw te incarneren en weer iets nieuws te leren. Dit proces gaat door totdat onze ziel alles heeft geleerd wat nodig is. Daarna, zo geloof ik, worden we spirituele gidsen voor anderen. Dat is mijn overtuiging, en het voelt als de meest logische evolutie.

Als ik twee dingen mag meegeven, zijn het deze. Ten eerste: liefde, en het herkennen van het goddelijke in iedereen – of je ze nu mag of niet – is de kern van onze reis hier. Ten tweede: hoop is het pad dat we allemaal kunnen bewandelen. De keuze is aan ons.