Waar je aandacht naartoe gaat, stroomt je energie. Dat klinkt als een spirituele slogan, maar wie er even bij stilstaat merkt dat het ook een beschrijving is van hoe de werkelijkheid zelf in elkaar zit. De waarnemer richt zijn focus op iets dat hem boeit, intrigeert of nodig voelt. En precies op dat moment begint het universum te leveren. Passie wekt verlangen. Verlangen trekt meer aan. En zodra de waarnemer de eerste laag begint te doorgronden, schuift het universum als vanzelf een nieuwe laag naar voren.
Dit is de reden dat niemand ooit iets écht kan voltooien. Er is altijd nog een boek om te lezen, altijd nog iets bij te leren voor de meest ervaren vakman. Hobby’s komen nooit ten einde. Samenzweringen gaan altijd dieper en donkerder. Geschiedenis kan altijd verder terug. En het heelal blijft maar uitdijen. Onze werkelijkheid lijkt vooral begrensd in onze mogelijkheden om dingen compleet te krijgen, volledig te begrijpen of permanent te bezitten. Wij zijn beperkt in een onbeperkte wereld die onze bestemmingen op een magnifieke en intelligente wijze altijd ruim op tijd verder voor ons uitschuift.
De diepe putten van UFO’s en UAP’s, geheime genootschappen, samenzweringen: ze hebben geen bodem. En toch blijven mensen graven. Dat is geen zwakte, dat is de mechanica van het systeem. Onze zoektochten naar ultieme kennis zijn per definitie onbereikbaar, omdat dit universum zo is ontworpen dat het eindeloos, eeuwig en zonder eindconclusie is. Zo is iedere ziel op aarde verzekerd van de reis die zij wil maken, en het universum serveert die reis. Daarom hebben zoveel mensen zulke verschillende interesses en passies. Allemaal bewandelen ze een pad van oneindigheid, over welk onderwerp het ook gaat.
Het oude boeddhisme zei het al: het gaat om het pad, de reis die je maakt. Simpelweg omdat het absolute eindpunt niet bestaat. Mensen die gaan voor absolute rijkdom of absolute kennis, en niet voluit genieten van het pad, worden gefrustreerd. Niemand kan alle macht bezitten, want er zal altijd een plekje zijn dat hij nog moet veroveren. Niemand kan al het geld bezitten, want er zal altijd een deal ergens op tafel liggen waarnaast hij heeft gegrepen. Niemand kan alle liefde, kennis of materie bezitten, want het universum bouwt al van tevoren een nieuwe laag die dieper, groter en mooier of lelijker is.
Want het universum creëert zonder moreel kompas. Soldaten krijgen oorlog. Artsen krijgen zieken. Wetenschappers krijgen nieuwe kennis. Dat klinkt hard, maar de logica is compleet. Gebaseerd op het werk van Michael Newton over zielen tussen levens in: als een ziel wil begrijpen wat het is om te genezen, zal een andere ziel naar voren treden en zeggen: dan zal ik ziek zijn. Maar het gaat verder dan dat. Als een ziel wil weten wat het is om te vergeven, zal een andere ziel naar voren treden en zeggen: dan zal ik jou iets aandoen, zodat jij in de gelegenheid komt om mij te vergeven. Of dat lukt is maar de vraag. Soms is de situatie te hevig. Soms lukt het wel. Maar de afspraak bevat ook dit: ik ga je iets aandoen omdat jij me dit hebt gevraagd, en eenmaal geïncarneerd spreken we af dat we beiden deze afspraak zijn vergeten, zodat je volledig vanuit eigen kracht kunt vergeven, als je dat kunt.
Dit is de sluier van vergeetachtigheid. Eenmaal geïncarneerde zielen nemen hun kennis over eerdere afspraken niet mee naar de aarde. En dat is geen fout in het systeem, het is het systeem. Want zonder die sluier is vergeving geen keuze maar een formaliteit. Je weet immers dat het een afspraak was. Met de sluier wordt het iets echts. De uitkomst is onzeker, de vrijheid is volledig. Om de ziel toch te ondersteunen worden er vooraf herkenningspunten en markeringen in het levenspad verankerd, meerdere kansen en mogelijkheden om op het pad te blijven of het terug te vinden. Het universum bouwt de omstandigheden, maar de uitkomst is aan de ziel zelf.
Dat maakt de uitkomst per definitie onzeker. De ziel heeft vrije wil, de herinnering aan de afspraak is gewist, en het leven op aarde biedt geen garanties. Sommige zielen vinden hun markeringen en volgen het pad. Andere missen ze, keer op keer.
Vrije wil betekent ook dat lessen soms niet worden geleerd. In de boeken van Newton beschrijven ze zielen die wel honderd keer reïncarneren om alleen al jaloezie te overwinnen, of om van haat naar vergeving te transformeren. Vanuit menselijk perspectief klinkt dat als een ontmoedigende opgave. Vanuit zielsperspectief is het gewoon een onderwerp dat meer tijd vraagt. Tijd is daarin niet van belang. Het zielenleven is eeuwig en oneindig. Er is geen deadline te halen. Het universum is geduldig, eindeloos geduldig.
Hoe snel die lessen worden geleerd hangt grotendeels af van het bewustzijn waarmee iemand zijn dagelijkse werkelijkheid tegemoet treedt.
Het gehele proces van het aardse leven wordt gedomineerd door de scheppende kracht die wij hier manifestatie noemen. Alles wat wij als innerlijke drang, passie of levensmissie zien en de benodigde energie en aandacht aan schenken zal zich manifesteren op wat voor manier dan ook. Maar manifesteren kan beide kanten opgaan. De goede kant op door bewust richting kiezen en de focus op die keuze houden, of niet begrijpen dat je een manifester bent en je door puur alleen maar te reageren op je omstandigheden de verkeerde kant op manifesteert. Dit heet onbewust manifesteren.
Onbewust manifesteren is als een jackpot. Wat is de waan van de dag, wat neem je mee van gisteren, welke angsten of verlangens domineren je gedachten? Op basis daarvan wordt jouw volgende laag werkelijkheid samengesteld. Wie bewust manifesteert, bestelt bewust. Het systeem werkt in beide gevallen identiek, alleen de uitkomst verschilt.
Misschien is dit ook de reden dat het heelal uitdijt met een snelheid die groter is dan de lichtsnelheid. Er gaat geen informatie verloren. Energie kan niet worden vernietigd, alleen gedeeld en vermenigvuldigd. Alles wat ooit gecreëerd is, moet ergens een plek hebben, anders kan er niets nieuws gemanifesteerd worden in onze werkelijkheid.
Microscopen worden steeds sterker, en steeds denken we het kleinste deeltje gevonden te hebben, om alleen maar tot de ontdekking te komen dat ook die kleinste deeltjes weer deelbaar zijn. Zoals we door onze telescopen het eeuwige oneindige heelal in turen zonder ooit een einde te zien, kunnen we ook in de microwereld oneindig blijven inzoomen en daar nooit op een punt belanden van: dit is het, dit is de bodem, de uiterste rand van onze werkelijkheid. Naar buiten oneindig, naar binnen oneindig. Het systeem is oneindig, volmaakt en voor iedereen op maat gemaakt. Enjoy the ride. De bestemming is nergens te vinden.
