David vertelt: Ik hield van duiken; het was mijn droombaan om commercieel duiker te zijn. Daarnaast was ik de hoofdingenieur van het onderzoek waar we het duikwerk voor verrichtten, wat voor mij aanvoelde als een dubbele overwinning. Op de dag van mijn bijna-doodervaring hadden we net een nieuwe onderwaterrobot geëvalueerd. Het stormde en het weer werd steeds slechter, dus we probeerden snel de haven te bereiken. De havenmeester weigerde ons echter de toegang, omdat er bij de golfbreker golven stonden van wel zeven tot negen meter hoog.
Er waren echter mensen aan boord, waaronder een van de ontwerpingenieurs van de onderzeeër, die een vlucht vanaf LAX moest halen. Omdat we ons aan de noordkust van Californië bevonden, besloten we een rubberen zodiac in het water te laten om zo de haven te bereiken. Terwijl we naar binnen voeren, bevonden we ons op de top van een deining, ongeveer drie kilometer uit de kust. Er waren daar nog geen brekers, enkel hoge golven. We probeerden koers te houden op de havenboei en herhaalden die manoeuvre steeds weer.
Plotseling voeren we recht van een zevenenhalve meter hoge breker af. We vlogen door de lucht en ik schreeuwde naar de stuurman dat hij moest omkeren naar open zee, omdat we in de gevaarlijke brekerzone terecht waren gekomen. Terwijl hij de boot snel draaide, zag ik de volgende golf recht boven ons neerslaan, waardoor de zodiac als een dubbelgevouwen boterham inklapte. Ik zat voorin en werd met kracht de zee in geslingerd.
Ik droeg een oud reddingsvest uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog. De kracht van het water was ongelooflijk gewelddadig. Ik merkte dat ik diep onder water werd geduwd, want ik moest de druk in mijn oren herhaaldelijk klaren. Als commercieel duiker wist ik dat ik mijn adem ongeveer drie minuten kon inhouden, wat een behoorlijk lange tijd is. Ik wachtte tot het vest me weer naar de oppervlakte zou brengen, maar er gebeurde niets.
Uiteindelijk nam de euforie van het zuurstofgebrek het over en ademde ik water in; ik was aan het verdrinken. Op dat moment was er slechts een seconde waarin het zoute water in mijn longen brandde, en onmiddellijk daarna bevond ik me buiten mijn lichaam in een absolute duisternis. Het was er volkomen stil. Geen lawaai van de storm, geen geweld van de zee, alleen maar rust. Het voelde vredig en ik had niet langer het gevoel dat ik werd rondgeslingerd. Hoewel het maart was en het water ijskoud, voelde ik geen kou meer. Ik voelde me comfortabel, alsof ik simpelweg zweefde in deze leegte.
David Bennett was hoofdingenieur op een onderzoeksschip op zee toen hij verdronk en een bijna-doodervaring had. Tijdens zijn BDE ontmoette David zijn zielengroep en werd hem zijn levensdoel getoond. Ook zag hij zijn mogelijke toekomst, waaronder de diagnose kanker en zijn overleving.
Ik voelde me niet alleen in die duisternis. Er was een aanwezigheid die moeilijk te omschrijven is, alsof alles verbonden was met deze stilte. Veel mensen noemen dit de ‘leegte’, en voor sommigen is het een angstaanjagende plek, maar voor mij was het na het geweld van de storm een enorme verademing om in deze absolute rust te zijn. Als duiker ben je getraind om de symptomen van zuurstofgebrek te herkennen, maar dit ging alles wat ik ooit had geleerd ver te boven. Ik was nieuwsgierig naar waar ik was en wat er gebeurde.
Toen zag ik een stipje licht, het enige referentiepunt in de duisternis. Je wordt er als vanzelf naartoe getrokken. Terwijl ik mijn aandacht op het licht richtte, merkte ik dat ik in beweging kwam. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of ik naar het licht toe bewoog of dat het licht naar mij toekwam, maar de afstand werd kleiner. Hoe dichterbij ik kwam, hoe sterker ik golven van onvoorwaardelijke liefde voelde. Het was alsof ik een warme omhelzing kreeg en ik was verbijsterd door de intensiteit daarvan.
Is de dood een muur,
of een deur..
Klinisch gedocumenteerde bijna-doodervaringen die cultuur, ras en religie overstijgen. Wat zeggen 111 mensen die terugkwamen?
Vlakbij het licht besefte ik dat het geen gewone straal was. Het bestond uit miljoenen kleine lichtfragmenten die voortdurend in beweging waren. Ze bewogen synchroon, als een school vissen die plotseling van richting verandert, en ze straalden allerlei verschillende kleuren uit. Ik keek er met absolute verwondering naar. De ervaring werd nog intenser toen ik mijn leven opnieuw begon te beleven. Dit gebeurde niet alleen vanuit mijn eigen perspectief, maar ook vanuit dat van iedereen met wie ik ooit contact had gehad. Dat was werkelijk verbluffend.
Ik realiseerde me dat de groep wezens die me had verwelkomd – mijn zielengroep – mijn levensoverzicht op exact dezelfde manier beleefde als ik. In mijn jongere jaren was ik een onbesuisde en nogal zelfingenomen man. Ik trok me weinig aan van de meningen of gevoelens van anderen. Tijdens dit overzicht voelde ik mijn bewustzijn opsplitsen in meerdere stromen; ik ervoer op een multidimensionale wijze hoe mijn gedrag anderen had beïnvloed. Soms was ik zo vol van mezelf dat ik mensen simpelweg over het hoofd zag of emotioneel over hen heen liep.
Mijn zielengroep beleefde alles mee. Hoewel ik me beschaamd voelde over sommige van mijn acties, oordeelden zij niet. Ze observeerden slechts en hielden onvoorwaardelijk van me. Het enige oordeel kwam van mezelf. Het was een overweldigend inzicht dat de daden die ik vanuit pure, liefdevolle intentie had verricht, enorme positieve gevolgen bleken te hebben. Daarentegen hadden de zaken die enkel mijn ego voedden, zoals mijn snelle carrière als hoofdingenieur, in deze spirituele dimensie nauwelijks enige betekenis.
Daarna kreeg ik beelden te zien waar ik op dat moment nog geen referentiekader voor had; ik zag mijn toekomstige potentieel. Ik raakte er een beetje door gedesoriënteerd, maar mijn zielengroep bood me de steun die ik nodig had om deze beelden te kunnen verwerken. Het voelde alsof ik door een lange gang keek waarin alles kristalhelder was. Er was een centraal pad, maar aan de zijkanten zag ik alternatieve mogelijkheden, alsof ik later nog andere keuzes zou kunnen maken. Terwijl we dit pad verkenden, bereikten we een punt waarop het licht – die miljoenen fragmenten – in koor begon te spreken. Voor mij voelde dit als de stem van God die zei: “Het is jouw tijd nog niet. Je moet terugkeren.”
Ik reageerde onmiddellijk met: “Geen sprake van.” Ik ging in discussie met de bron van het licht. Ik vertelde dat ik hier een familie had gevonden die me liefhad zoals ik op aarde nooit was bemind, want mijn aardse familie was nogal disfunctioneel. Ik wilde niet terug naar dat beschadigde lichaam. Maar het licht sprak opnieuw met een liefdevolle, vaderlijke stem: “Je moet terugkeren, je hebt een doel.” Dat woord ‘doel’ weerklonk door mijn hele wezen en resoneerde zo diep dat ik wist dat er geen andere optie was dan te accepteren.
Omdat ik in dit licht was, voelde ik me verbonden met alle zielen die ooit hebben bestaan en nog zullen komen. Het gaf me een universeel bewustzijn. Met dat inzicht bevond ik me plotseling weer buiten mijn lichaam, nog steeds in de gevaarlijke brekerzone van de zee. Mijn lichaam zat gevangen in een draaikolk diep onder water, vlakbij de wrakstukken van de zodiac. Samen met drie lichtwezens keek ik toe hoe een lijn van de boot zich om mijn arm begon te wikkelen.
Toen een nieuwe golf over de zodiac sloeg en een van de pontons door de resterende lucht weer naar boven kwam, trok de lijn strak en werd mijn lichaam mee omhoog getrokken. Ik keek hiernaar met een gevoel van kalmte en verwondering, mezelf afvragend hoe de grootsheid van mijn lichtwezen ooit weer in dat kleine lichaam zou passen. Een volgende golf beukte mijn lichaam tegen het wrak, waardoor het zoute water met kracht uit mijn longen werd geperst. Op dat moment gaf mijn zielengroep me een zacht zetje. Ik voelde een vibratie en keerde terug in mijn fysieke gestalte. Terwijl ik daar lag te hoesten en te proesten aan de oppervlakte, was het enige wat ik kon denken: ‘doel, doel’. Maar de exacte herinnering aan dat doel leek direct weer te vervagen.
Mijn kameraden, die in de zodiac waren gebleven, zochten koortsachtig naar me. Hoe ze het voor elkaar kregen weet ik niet, maar ze schenen met een zaklamp over het woeste water en vonden me uiteindelijk. Ik kon niet meer schreeuwen door al het zoute water dat ik had binnengekregen, maar ik slaagde erin een geluid te maken zodat ze naar me toe konden zwemmen. We hadden nog een flink eind te zwemmen naar de kust. Tijdens die tocht merkte ik dat mijn reddingsvest me juist omlaag trok in plaats van me te laten drijven; de vulling was verzadigd met water. Ik deed het uit en hield me vast aan de restanten van de boot. Samen bereikten we uiteindelijk de kust.
De terugkeer naar het dagelijks leven was zwaar. De wereld aan de andere kant was hyperrealistisch en gedetailleerd; deze wereld voelde sindsdien meer als een droom. Het voelde alsof ik weer in een dichte, zware realiteit was gestapt. Mijn vrienden hielpen me mijn ontwrichte schouder en duim weer op hun plek te zetten, maar de emotionele impact was nog groter. Ik begon namelijk ‘bijwerkingen’ te ervaren. Plotseling kon ik in de ogen van mensen het lichtfragment van hun ziel zien en zag ik aura’s om hen heen. Omdat ik wetenschappelijk was ingesteld, had ik hier geen woorden voor en noemde ik het simpelweg ‘levensenergieën’.
Ook kreeg ik plotselinge inzichten, een soort downloads van kennis die ik nooit op school had geleerd. Dit maakte me aanvankelijk bang. Ik wilde mijn oude leven terug en voelde me geïsoleerd. Toen ik mijn ervaring probeerde te delen met mijn toenmalige vrouw, raakte ze in paniek. Binnen de wereld van het gevaarlijke onderwateronderzoek waarin ik werkte, was praten over de dood bovendien een taboe. Ik hield mijn lippen op elkaar en besloot de lessen die ik wél kon integreren – acceptatie, tolerantie en waarheid – tot mijn nieuwe mantra te maken. Ik wilde een beter mens worden voor de mensen om me heen.
Elf jaar later, tijdens een meditatie, beleefde ik een tweede spirituele ervaring waarin ik opnieuw naar het licht werd geleid. Ik zag mijn levensoverzicht opnieuw, inclusief de elf jaar die waren verstreken sinds mijn ongeluk. Ik zag hoe enorm ik was veranderd. Na deze ervaring besefte ik dat ik niet langer selectief kon zijn; ik moest mijn hele bijna-doodervaring eren en volledig integreren in mijn leven.
Een van de dingen die ik in de ‘toekomstgang’ had gezien, was dat ik in mijn veertiger jaren kanker zou krijgen. Ik had altijd gedacht dat dit pas op late leeftijd zou gebeuren, maar op een dag in het ziekenhuis waar ik inmiddels als manager werkte, voelde het alsof mijn rug explodeerde van de pijn. Een verpleegkundige die ik goed kende kwam met tranen in haar ogen de kamer binnen op de eerste hulp. Op dat moment herkende ik de scène uit mijn levensoverzicht van jaren geleden. Ik wist precies wat de arts zou gaan zeggen: ik had terminale kanker.
De diagnose was verpletterend. De kanker was stadium vier en was uitgezaaid naar mijn longen, ruggenwervels, heup, hersenen en nieren. Mijn ruggengraat was zelfs deels ingestort door de tumoren. De artsen dachten dat behandeling geen zin meer had, maar ik wist vanuit mijn ervaring dat ik dit zou overleven. Ik stelde mijn eigen behandelteam samen en combineerde reguliere zorg met holistische methoden. Ik weigerde zware pijnstillers zoals morfine omdat ze mijn spirituele communicatie verstoorden. Via mindfulness leerde ik de pijn te beheersen en mijn helderheid te bewaren.
Na zes maanden voelde ik dat de kanker weg was. Hoewel de artsen sceptisch waren en een nieuwe scan onnodig vonden, hield ik voet bij stuk. Toen de uitslag eindelijk kwam, bleek ik gelijk te hebben: de tumoren waren verdwenen. Hoewel ik door de schade aan mijn rug en de reconstructie met titanium nu dagelijks met fysieke beperkingen en pijn leef, laat ik me daardoor niet tegenhouden. Ik heb geleerd dat we allemaal deel uitmaken van een enorme onderlinge verbondenheid. Wanneer we dat innerlijke licht aanraken, kunnen we die liefdevolle intentie meenemen naar ons dagelijks leven en de dualiteit tussen ons spirituele en menselijke zelf overbruggen.
Gerelateerde artikelen
Veelgestelde vragen
Wat is een bijna-doodervaring (BDE)?
Een bijna-doodervaring is een diepgaande, vaak spirituele ervaring die sommige mensen rapporteren nadat ze klinisch dood zijn geweest of een ernstig trauma hebben meegemaakt.
Wat zag David Bennett tijdens zijn BDE?
David zag zijn levensoverzicht, ontmoette zijn zielengroep, en kreeg inzichten over zijn levensdoel en toekomstige gebeurtenissen, waaronder zijn diagnose van kanker.
Hoe heeft David’s BDE zijn leven veranderd?
Na zijn bijna-doodervaring ontwikkelde David bijzondere gaven zoals het zien van aura’s en diepe intuïtieve kennis, wat zijn kijk op het leven volledig transformeerde.
